บ้าน ณ ธัญญา ของนามิ

 .

.

ตามสัญญาที่เคยบอกว่า

จะขออัพของเก่าๆ  เมื่อครั้งยังเขียนบล็อกไม่ค่อยเป็น

มาปัดฝุ่นเขียนใหม่นะคะ

.

จากเอนทรีที่แล้ว ที่นามิพาไปต้าหลี่

วันนี้ก็พามาชม เมืองมรดกโลก  "ลี่เจียง" ค่ะ

.

นั่งรถจากต้าลี่  เป็นเวลาประมาณ 5 ชั่วโมง 

กว่าจะมาถึงลี่เจียง  เป็นอันมืดค่ำ  โอกาสถ่ายรูปก็มีน้อยนิด...เฮ่อ!!! 

.

ลี่เจียง  ตั้งอยู่ในเขตตะวันตกเฉียงเหนือ  ของมณฆลยูนนาน  ประเทศจีน 

 เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในหุบเขา  จึงไม่แปลกที่ต้องนั่งรถมานานถึง 5 ชั่วโมง 

และระหว่างทางก็เต็มไปด้วยป่าเขา  และทุ่งหญ้า 

ลี่เจียงเป็นถิ่นที่อยู่ของชาวหน่าซี  ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อย 

 ชาวหน่าซีมีขนบธรรมเนียมประเพณีที่น่าทึ่งหลายอย่าง 

เช่น  สังคมแบบให้ผู้หญิงเป็นใหญ่ ให้ออกไปทำงานฝ่ายเดียว 

โดยที่ผู้ชายอยู่ในบ้าน....OMG!!!  และยังมีภาษาเขียน  เป็นรูปภาพ  (เสียใจมาก  ไม่ได้ถ่ายรูปมา Y,.Y)

เริ่มเข้าสู่เมืองลี่เจียง...เจริญไม่น้อยนะนี่...

สังเกตดูบรรยากาศภายนอก...เริ่มมืดแล้ว  ไม่มีปัญญาไปถ่ายรูปแล้วง่าาา...

มาถึงโรงแรมซะที  นี่เป็นโรงแรม Grand Lijiang ซึ่งมีเจ้าของเป็นคนไทยค่ะ  ดังนั้นก็เป็นเรื่องดีที่..อาหารเย็นนี้ เราจะได้ทานอาหารไทย  ...โย่ๆๆๆๆ

อ่ะ...มาทานข้าวเอาแรงก่อนไปตะลุยเมืองโบราณกันค่ะ

มื้อนี้อย่างที่บอกว่า  มีอาหารไทยค่ะ  อย่างแรกเลยก็  ผัดผักรวมมิตร...โอ้ววว  เหมือนได้มานั่งกินข้าวที่บ้านอย่างงั้นแหละ  แต่ค่ะแต่....มีแต่ผัก จริงๆ...

ต่อมาก็....น้ำพริกกะปิ....ไม่รู้ว่าคนจีนเขาเอากะปิมาจากไหนน้อ???

ไข่เจียว...อืมมม  ลืมบอกไปค่ะว่า  ทั้งต้าหลี่ และลี่เจียงนี่  เขาเสิร์ฟไข่เจียวแทบทุกมื้อนะคะ ..แต่นามิลืมถ่ายรูปง่าาาา

จานต่อมาก็.....ลาบหมูค่ะ...อันนี้อร่อยค่ะ  คอนเฟิร์ม!!!

อันนี้  ไม่รู้ไกด์มั่วรึป่าวค่ะ  ไกด์บอกว่า  เป็นปลาแซลมอน  แต่ชิมแล้ว  มันคือปลาทูชัดๆ  ...ปลาทูตัวใหญ่ทอดคร่าาา

หลังจากอิ่มหนำสำราญ  เราก็เดินเที่ยว  เมืองโบราณลี่เจียง  ซึ่งรายล้อมอยู่รอบโรงแรมที่พักนั่นเองค่ะ  

เมืองโบราณลี่เจียงนี้  แสดงถึงชีวิตความเป็นอยู่แบบโบราณของชาวนาซี  ซึ่งมีอายุ 800 ปี กว่านับจากราชวงศ์หยวน  และได้รับการขนานนามจากยูเนสโก้  ให้เป็น ....เมืองมรดกโลกลี่เจียง

คนจีนเขานิยมเขียนชื่อ หรือ ข้อความ บนแผ่นป้าย แล้วนำไปแขวนตามราว ของสถานที่ท่องเที่ยวกันนะคะ

เยี่ยมชมเมืองโบราณกันค่ะ  มีร้านค้าทั้งแบบโบราณ และแบบสมัยใหม่มากมาย

พื้นถนนในเมือง เป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ดีนะคะ

ชอบคุณป้าคนนี้จัง...แม้รอบข้างจะเป็นร้านค้าสมัยใหม่  ผู้คนแต่งตัวตามความนิยม...  แต่แกยังคงนั่งขายผลไม้พื้นเมืองง่ายๆ  แต่งตัวตามแบบฉบับของตัวเอง

ร้านปิ้งย่าง....ติดใจตั้งแต่วันแรกที่มาถึงต้าลี่...อยากกินอีกกกก!!!

...แต่อิ่มมาก  ไม่สามารถยัดอะไรลงไปได้....

เดินไปเดินมา...อาจมีหลงทางได้ค่ะ...จริงๆนะ..

เมืองกว้างมาก  เดินไปมาเริ่มหิวอีก....แต่ฝนทำท่าจะตกแล้ว  เราต้องรีบหาทางออกให้เจอ แล้วกลับเข้าโรงแรม

เดินผ่านไป...อารมณ์ประมาณ...ถนนคนเดินเชียงใหม่...(ขัดคอทำไมเนี่ย!!! )

ร้านนี้สวย..แปลกๆ ดี

ออกแนว อีโรติค ป่าวหว่า!!!

โอ้วววว  นี่เราเดินหลง ขึ้นมาเรื่อยๆ  มองกลับไปเห็นเป็นภูเขาเลยรึนี่

พูดภาษาจีนก็ไม่ได้ จะถามใครเล่า  อย่ากระนั้นเลย...เดินย้อนกลับไปทางเดิมดีกว่า  อย่าหวังว่าด้านหน้าอาจจะมีทางที่วกกลับที่เดิมเลย.....

ฮ่อกกก  กว่าจะหาทางกลับเจอ....เอ่อ  อย่าเข้าใจผิดว่ามันคือเขาวงกตนะคะ  เป็นความผิดพลาดของนามิ ที่เดินพลัดหลงกับไกด์  พอเดินๆไป ฝนตั้งเคล้ามืด ทำท่าจะตก  เลยตื่นตะหนก ...เท่านั้นคร่าาา..

กลับมาที่โรงแรมซะที....ขอภาพสวยๆ ของเมืองโบราณ ที่ระเบียงของโรงแรมหน่อยเทอะ!!!

เมืองลี่เจียง....อันนี้ถ่ายจากหน้าต่างห้องพักค่ะ 

สวัสดีตอนเช้าคร่าาาา  อากาศดีจังเลยยยย

ที่หน้าต่างห้องพัก...มุมเดียวกับ ที่ถ่ายรูปไว้เมื่อคืน...

อันนี้ก็เมืองโบราณยามเช้า...มุมเดียวกับเมื่อคืน  เช่นกัน...

หน้าโรงแรม...ตอนเช้าอากาศดีมาก...ขอรีบไปเก็บภาพ ที่เมื่อตอนเย็นพลาดไปนะง้าพพพพ

ลี่เจียง...เมืองมรดกโลก

กังหัน  สัญลักษณ์ของลี่เจียง

ดูกันให้ชัดๆ...อีกมุม

นี่คือโรงแรม Grand Lijiang  ที่อยู่ในทำเลเริ่ดสุดๆ  รายล้อมไปด้วยเมืองโบราณ...

เป็นตอนเช้า...หลายๆร้านเขายังไม่เปิด  แต่นามิว่าถ่ายรูปออกมาแล้วดีกว่าตอนเย็นๆที่คนเยอะนะคร้าพพพ  อิอิ

ต่อจากนั้น เราก็มุ่งหน้าไปยังทุ่งราบหวินซานผิง  ระหว่างทางก็มีต้นไม้สองข้างทาง

ด่านเก็บค่าผ่านทาง...เหมือนบ้านเราเรยยย...

ถึงแล้วค่ะ...ที่นี่  จะให้ขึ้นกระเช้าไฟฟ้าไปบริเวณทุ่งราบหวินซานผิง  และค่อยลงมาดูการแสดง Impression Lijiang

กำลังจะไปขึ้นกระเช้าไฟฟ้ากันค่ะ

นี่ค่ะ  กระเช้าไฟฟ้าที่จะขึ้นไปดู  ทุ่งราบหวินซานผิง  เพื่อจะได้มองเห็นเทือกเขาหิมะมังกรหยก ...ไม่ค่อยสูงเท่าไหร่นะคะ  ตอนแรกที่มีคนมาขายถังออกซิเจน  ก็นึกว่าจะสูงอลังการขนาดไหน  ยังสู้ Genting  ไม่ได้ค่ะ  Genting ของ มาเลเซียสูง และ หวาดเสียว เยอะเลย  (ยังไม่ได้เอามาลง เพราะเวลาผ่านไปค่อนข้างนานค่ะ  จำไรไม่ได้  บอกตัวเองแล้วแท้ๆ ว่าให้รีบบันทึกการเดินทาง  นานไปจะจำอะไรไม่ได้...ง่าาาา)

ถึงแล้วค่ะ  นี่เรากำลังจะไปทุ่งราบดังกล่าว  ทางเดินค่อนข้างยาว  ห้อมล้อมด้วยต้นไม้  มอส  ไลเคน  สองข้างทาง....ลักษณะจะเหมือน....ดอยอินทนนท์นะนี่..

ให้ดูทางเดินกันชัดๆ

ต้นไม้สูงๆนี่....เหมือนบ้านเราเรยยยยย  อิอิ (ขัดคอทำไมเนี่ยยย)

โชว์ให้ดูว่า...ต้นไม้สูงจัง..

เหมือนดอยอินทนนท์มะคร้าาาาา

อากาศข้างบนเย็นดีนะคะ

ป้ายระหว่างทาง...สังเกตว่าจะมี AAAAA  หมายความว่า  ที่นี่เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5 A คร่าา

แผ่นป้ายไม้นี่เขานิยมเขียนไปแขวนตามที่ต่างๆจริงๆ

...นี่...

...นี่...

...และก็นี่....

แขวนเดี่ยวๆ ก็ยังเก๋...

นี่ไง...ทุ่งราบหวินซานผิง..

....เวิ่น....กับปลายสน....

ลืมบอกไปว่า...ทุ่งราบที่เห็นนี้  จะถูกรายรอบไปด้วยรั้วทางเดินนะคะ  มีคนไปชมเยอะมาก

อาเจ้คนนี้ขายเนื้อจามรีค่ะ  อร่อยดีนะคะ...

ได้เวลากลับลงมาอีกแล้วล่ะค่ะ  ที่เห็นนี่คือทะเลสาบสีเขียว  ถ่ายจากบนกระเช้าไฟฟ้า

เขาเบื้องหน้าคือ  เขาหิมะมังกรหยกค่ะ  น่าเสียดายที่มีเมฆปกคลุม

สถานีต่อไป  เราจะพาท่านมาดูการแสดง Impression Lijiang ค่ะ

โชว์ Impression  Lijiang เป็นหน้าเป็นตาของชาวลี่เจียง  เป็นการแสดงที่ยิ่งใหญ่  โดยผู้กำกับชื่อก้องโลก...จาง  อวี้  โหมว  ค่ะ  นี่เป็นทางเข้าไปดูโชว์นะคะ  ซึ่งจะมีเขาหิมะมังกรหยกเป็นฉากหลังค่ะ

โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ......Impression Lijiang